W mojej pracy z osobami zmagającymi się z uzależnieniami bardzo często widzę, jak niezwykle skomplikowany i wielowarstwowy jest to proces.
To nie jest czarno-biała sytuacja, a próba poradzenia sobie z tym wymaga uwzględnienia wielu poziomów jednocześnie – tego, co dzieje się w Tobie, oraz tego, co dzieje się w relacji.
Z perspektywy relacyjnej Twoja partnerka ma pełne prawo do utraty zaufania. Kłamstwo niszczy poczucie bezpieczeństwa, a jej nieufność to naturalny sposób, w jaki jej organizm chroni się przed ponownym zranieniem.
Jednak robienie kolejnych testów narkotykowych nie odbuduje zaufania. Test rejestruje jedynie fizyczną obecność substancji, ale nie mówi nic o Twoim przeżywaniu, głodzie czy intencjach. Kiedy utykacie w schemacie, w którym Ty stale udowadniasz swoją czystość, a ona sprawdza i podważa Twoje słowa, tworzycie usztywnioną dynamikę prokuratora i oskarżonego. Z tej pozycji nie da się spotkać w prawdziwym kontakcie.
Drugim poziomem jest to, jak traktujesz siebie w tej walce. Przyjmujesz na siebie oskarżenia i trudne słowa, próbując tłumaczyć sobie, że ona robi to „by Cię zmotywować”. Jednocześnie uzależniasz swoje trzeźwienie od jej postawy i jej obecności na terapii. To sprawia, że oddajesz swoją sprawczość na zewnątrz.
Uznanie, że codziennie wybierasz niezależność od substancji, wymaga odzyskania własnego oparcia. Terapia to przestrzeń, w której możesz zająć się swoim głodem i uwikłaniem nie po to, by cokolwiek komuś udowodnić, ale by stanąć po swojej stronie.