Kryzys emocjonalny po braku wsparcia męża - płacz, poczucie niezrozumienia i chęć wyjazdu

Witam cię, oczywiście wyjazd jest jak najbardziej wskazany. 

Odpoczniesz, spojrzysz na sytuację z perspektywy bycia daleko od domu. Piszesz, że jest ci ciężko i nie masz wsparcia u swojego partnera to napewno boli. 

ALE przedewszystkim TO TY Musisz sama się sobą zaopiekować bo nikt inny za ciebie tego nie zrobi bo tylko ty wiesz jak się czujesz i co przeżywasz. Warto też udać się do specjalisty czyli psychologa czy psychoterapeuty aby porozmawiać o tym co przeżywasz i co czujesz i z czym się mierzysz każdego dnia. Trzymam za ciebie kciuki i proszę weż swoje życie w swoje ręce i małymi kroczkami do przodu, nie czekaj aż coś ktoś zrobi za ciebie bo nikt nie jest tobą.

 Z_czułością 

Słowa męża zadziałały jak nóż w plecy, ponieważ były zaprzeczeniem empatii, której Pani tak bardzo teraz potrzebuje. Co gorsza, jego późniejsza reakcja  rzucenie pytania i wyjście  tylko przypieczętowała poczucie całkowitego osamotnienia w tym wszystkim.

Taka ucieczka na chwilę ma sens, jeśli posłuży jako „odcięcie bodźców”. W domu każde spojrzenie męża, jego obecność i komentarze potęgują Pani stres. Wyjazd może dać Pani bezpieczną przestrzeń, gdzie nikt niczego od Pani nie oczekuje.

Skoro komunikuje Pani mężowi potrzebę pójścia do lekarza, a on tego nie słyszy, musi Pani wziąć sprawy w swoje ręce bez oglądania się na jego wsparcie. Ta „pustka”, brak sił i napady płaczu to alarm ryczący w Pani organizmie. Proszę jak najszybciej umówić wizytę u lekarza psychiatry. Do psychiatry na NFZ nie potrzebuje Pani skierowania, może Pani też poszukać wizyty prywatnej, jeśli czas oczekiwania jest zbyt długi. Lekarz pomoże Pani odbudować siły biologiczne, żeby miała Pani z czego czerpać energię do dalszego działania.