Nagłe rozstanie z narzeczonym po diagnozie schizofrenii paranoidalnej - jak zrozumieć jego zmianę i poradzić sobie po rozpadzie relacji?

Twoja decyzja o wyprowadzce była aktem samoratowania i masz pełne prawo chronić siebie. Byłaś gotowa na życie z chorym partnerem, ale związek wymaga dwojga ludzi, a schizofrenia bezwzględnie odebrała Twojemu narzeczonemu zdolność do bycia partnerem na ten moment.

To, co bierzesz za „skrytą miłość życia”, jest najprawdopodobniej przejawem procesów chorobowych i zmian osobowościowych, jakie niesie za sobą schizofrenia paranoidalna. Wszystko, co czujesz, jest naturalną reakcją na zderzenie z logiką choroby psychicznej, a zachowanie Twojego byłego narzeczonego nie oznacza, że Twoje zaangażowanie lub wasze zaręczyny były kłamstwem.

To, czego doświadczyłaś, jest bardzo obciążające. Przez długi czas funkcjonowałaś w relacji, w której dużą część odpowiedzialności za codzienne życie i radzenie sobie z chorobą partnera przejęłaś na siebie. Jednocześnie musiałaś mierzyć się z niepewnością o jego zdrowie i przyszłość Waszego związku. Nagłe rozstanie, zwłaszcza po okresie nadziei na wspólne plany, może więc wywoływać ogromny chaos emocjonalny. Rozumiem, że próbujesz znaleźć wyjaśnienie i odpowiedzieć sobie na pytanie, czy Wasza relacja była prawdziwa. Nie da się jednak na podstawie obecnych informacji stwierdzić, czy partner od lat kochał tę drugą osobę, czy jego fascynacja jest związana z aktualnym stanem psychicznym, czy też wynika z innych przyczyn. Schizofrenia i hospitalizacja mogą wpływać na emocje, sposób myślenia i relacje, ale nie oznacza to, że każde zachowanie partnera można wyjaśnić chorobą. Nie musisz też rozstrzygać, co jest jej objawem, a co jego świadomą decyzją, żeby uznać, że zostałaś zraniona. W tej chwili ważne wydaje mi się przede wszystkim oddzielenie dwóch spraw: jego leczenia i wyborów oraz Twojego dobrostanu. Nie jesteś odpowiedzialna za jego zdrowienie ani za to, żeby czekać, aż odzyska pewność co do Waszej relacji. Kontakt z nim może dodatkowo utrudniać Ci przeżycie rozstania, szczególnie jeśli daje Ci nadzieję, ale nie oferuje żadnej jasności. Warto rozważyć czasowe ograniczenie kontaktu i zadbanie o własne granice. Polecałabym Ci konsultację z psychologiem, najlepiej osobą mającą doświadczenie w pracy z bliskimi osób chorujących psychicznie. Nie dlatego, że musisz zrozumieć schizofrenię partnera, ale dlatego, że sama potrzebujesz przestrzeni na przepracowanie przeciążenia, straty i rozstania. Nie musisz teraz wiedzieć, jak potoczy się jego życie ani czy Wasza relacja mogła wyglądać inaczej. Masz prawo skupić się na sobie.

~ Jagoda Jek, psycholożka

 Po pierwsze należy zadbać o siebie. Nie można wchodzić w rolę pocieszyciela i ratownika, dając siebie na sto procent. Generalnie to się nie sprawdza i w końcu to Pani będzie potrzebowała pomocy. Proszę się zdystansować, dać sobie czas i pomyśleć o sobie i swoich potrzebach. Sprawa jest niestety bardzo trudna i warto wziąć pod uwagę inne opcje. I stawiać siebie na pierwszym miejscu. Nie jest to egozim ale dbanie o siebie. Zalecam takze wsparcie psychologiczne.