Rozstanie bez milosci a tesknota za jego rodzina – jak poradzic sobie po zakonczeniu relacji?

Dzień dobry.  
Z tego, co Pani opisuje, wygląda na to, że tęsknota po zakończeniu związku może dotyczyć nie tyle samego partnera, co tego, co dawała Pani relacja z jego rodziną. Wspólne obiady, wyjazdy, poczucie ciepła i bycia częścią czegoś bliskiego mogły być szczególnie ważne, jeśli wcześniej brakowało Pani podobnego doświadczenia we własnym domu. Nic dziwnego, że utrata tego boli. Warto jednak oddzielić dwie rzeczy. Jedną jest potrzeba bliskości, rodziny i poczucia przynależności, a drugą uczucie do konkretnej osoby. Sama Pani pisze, że przez prawie rok nie pojawiła się miłość i że trudno było Wam się porozumieć. Powrót tylko po to, żeby nie stracić jego rodziny albo nie zostać uznaną za złą osobę, prawdopodobnie przedłużyłby sytuację, która już wcześniej nie dawała Pani tego, czego potrzebowała w związku. Możliwe, że teraz bardziej przeżywa Pani żałobę po utraconym poczuciu domu niż po samym związku. To może być dobry moment, żeby przyjrzeć się temu, czego tak naprawdę Pani brakowało wcześniej i dlaczego właśnie ta rodzina stała się tak ważnym źródłem bezpieczeństwa. Taka refleksja może też pomóc w przyszłości budować relację z partnerem, którego Pani rzeczywiście kocha, a nie pozostawać w niej głównie ze względu na to, co daje otoczenie. 

Pozdrawiam ciepło, Monika Barcik, psycholog kliniczny 

Doświadczyła Pani przez ten rok czegoś pięknego i całkowicie naturalne jest, że Pani serce i ciało rozpaczliwie nie chcą tego stracić.

Jako osoba, która wychowała się bez taty i z chłodną relacją z mamą, weszła Pani do jego rodziny jak do ciepłego, bezpiecznego schronu. To całkowicie naturalne, że Pani psychika krzyczy na samą myśl o utracie tego raju. Jednak powrót do niego byłby ogromnym błędem, który skrzywdziłby i Panią, i jego.

Wchodzenie w związek z kimś, do kogo nic się nie czuje i z kim nie potrafi się rozmawiać, tylko po to, by „kupić sobie wstęp” do jego rodziny, jest na dłuższą metę niszczące. Prędzej czy później ten rok zamieniłby się w lata frustracji, zmuszania się do bliskości i samotności we dwoje. To, co dała Pani tamta rodzina, pokazało Pani jednak coś bardzo ważnego: teraz już Pani wie, jak wygląda dobre, ciepłe życie. Wie Pani, czego szukać w przyszłości.

Zrobiła Pani wielki, dorosły krok. Proszę nie cofać się teraz do klatki braku komunikacji tylko ze strachu przed samotnością. Zasługuje Pani na pełny pakiet: miłość do partnera i miłość od jego bliskich.

Dzień dobry.

Wchodząc w relację z tym chłopakiem, tak naprawdę szukałaś czegoś, czego bardzo brakowało Ci w rodzinnym domu ciepła, przynależności, bezpiecznych wspólnych posiłków i poczucia, że jesteś częścią zgranej rodziny. To zupełnie zrozumiała potrzeba, szczególnie jeśli wzrastałaś bez ojca i z trudną relacją z mamą.

Rozpoznanie tej prawdy i zakończenie związku wymagało dużej dojrzałości. Próba powrotu do partnera tylko po to, by odzyskać kontakt z jego rodziną lub zapobiec temu, by uznano Cię za tę złą byłaby nieuczciwa zarówno wobec niego, jak i wobec Ciebie. Powrót nie rozwiąże braku uczuć ani problemów z komunikacją, a jedynie wygeneruje nowy ból, gdy relacja po raz kolejny się rozpadnie.

Co warto zrobić w tej sytuacji?

Daj sobie prawo do żałoby po tej rodzinie: To naturalne, że tęsknisz za tym ciepłem. Możesz czuć smutek i żal nie po samym partnerze, ale po bezpiecznym środowisku, które przy nich poznałaś. Pozwól sobie na te emocje.

Zaakceptuj fakt, że nie masz wpływu na ich ocenę: Chęć bycia dobrze zapamiętaną jest ludzka, jednak próby tłumaczenia się czy wracania do relacji z lęku przed ich opinią tylko uszczuplą Twoją energię. Ludzie mają prawo reagować po rozstaniu po swojemu, a Twoim zadaniem nie jest zarządzanie ich emocjami.

Zbuduj własny system wsparcia: To doświadczenie pokazało Ci dokładnie, czego potrzebujesz w życiu (bliskości, wspólnoty, akceptacji). Zamiast szukać tego okrężną drogą przez relację bez miłości, zacznij stopniowo budować własną rodzinę z wyboru  przyjaciół i bliskie osoby, przy których poczujesz się bezpiecznie i u siebie.

Jeśli poczucie pustki po braku więzi z własną rodziną będzie bardzo doskwierać, warto rozważyć krótką psychoterapię. Pomoże Ci ona domknąć dawne braki, by w przyszłości budować związki oparte na uczuciu do partnera, a nie na poszukiwaniu zastępczych rodziców.

Pozdrawiam serdecznie.