Nawrót depresji sezonowej i brak sił przez problemy zdrowotne – jak sobie poradzić i nie załamać się?

Ogromnie poruszyło mnie to, co piszesz. Nie dziwi, że czujesz wyczerpanie, gdy Twoje ciało zmaga się z problemami z tarczycą, a psychika mierzy się z nawracającą depresją. To nie Twoja wina, że nie masz siły, i masz pełne prawo czuć zmęczenie udawaniem, że wszystko jest w porządku. W tym trudnym czasie ważne jest, żebyś była pod stałą opieką lekarza endokrynologa, który pomoże uregulować poziom hormonów. 

W trakcie terapii możesz zdjąć maskę silnej osoby i pozwolić sobie pomóc. Warto również przemyśleć wizytę u lekarza psychiatry, który mógłby wspomóc Cię odpowiednimi lekami i złagodzić cierpienie w tym trudnym czasie. 
 

Pozdrawiam serdecznie,

Aleksandra Ambroży

Kiedy ciało nie ma energii, a hormony tarczycy szwankują, psychika po prostu nie ma z czego czerpać siły. Twoja obojętność i rezygnacja to nie „brak silnej woli”, ale stan krytycznego wyczerpania neurobiologicznego.

Złe wyniki badań tarczycy potrafią wywołać ciężkie stany depresyjne, stany lękowe i poczucie absolutnego braku sił (uczucie bycia starszą o 40 lat to klasyczny objaw głębokiej niedoczynności i niedożywienia).

Jeśli nie masz apetytu, nie próbuj jeść wielkich obiadów. Pij wodę, przyjmuj przepisane przez lekarza elektrolity, zjedz chociaż kilka łyżek czegokolwiek, co przejdzie Ci przez gardło. Twoje serce potrzebuje paliwa, by pompować krew.

Pamiętaj o tym, co sama napisałaś: masz dla kogo żyć.

Pozwól sobie na leżenie w łóżku bez wyrzutów sumienia. Twoje ciało jest w stanie głębokiego kryzysu i potrzebuje regeneracji.

To, co Pani opisuje, wskazuje na bardzo duże wyczerpanie, zarówno psychiczne, jak i fizyczne. Szczególnie niepokojące jest pojawienie się obojętności, rezygnacji, utraty apetytu i zainteresowań, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych epizodów depresji. Nie musi Pani czekać, aż stan się pogorszy, żeby ponownie skorzystać z pomocy.

Wspomina Pani, że wcześniej udało się odzyskać równowagę dzięki leczeniu i stopniowemu wprowadzaniu niewielkich zmian. To ważne doświadczenie, do którego można się odwołać, choć nie oznacza, że tym razem powinna Pani poradzić sobie samodzielnie. Przy obecnym nasileniu objawów zachęcałabym do możliwie szybkiej konsultacji psychiatrycznej oraz kontynuowania diagnostyki i leczenia problemów somatycznych. Zaburzenia funkcjonowania tarczycy mogą dodatkowo nasilać zmęczenie i objawy przypominające depresję.

Zwróciłabym również uwagę na Pani słowa o zmęczeniu ciągłym udawaniem, że wszystko jest w porządku. Być może osoby z Pani otoczenia nie wiedzą, jak bardzo pogorszyło się Pani samopoczucie. Warto powiedzieć komuś zaufanemu wprost, że obecnie nie daje Pani rady i potrzebuje wsparcia.

Na ten moment nie stawiałabym przed Panią zadania „powrotu do dawnego życia”. Przy tak dużym wyczerpaniu ważniejsze może być ograniczenie wymagań wobec siebie, zadbanie o podstawowe potrzeby i uzyskanie odpowiedniej pomocy. Nie trzeba zasługiwać na odpoczynek ani udowadniać, że potrafi się wytrzymać jeszcze więcej. Nie musi Pani kolejny raz przechodzić przez ten kryzys, zaciskając zęby. Sięgnięcie po pomoc teraz może być pierwszym krokiem do odzyskania sił.

Pozdrawiam serdecznie. 

Z Pani wypowiedzi wyłania się obraz ogromnego wyczerpania, zarówno psychicznego, jak i fizycznego. Mam wrażenie, że od dłuższego czasu próbuje Pani funkcjonować mimo narastających trudności, a obecnie zaczyna brakować zasobów, które wcześniej pozwalały Pani sobie z nimi radzić.

Przede wszystkim chciałbym podkreślić, że nie musi Pani nieustannie udowadniać sobie i innym, że daje radę. Przyznanie, że potrzebuje Pani pomocy, nie jest oznaką słabości, lecz ważnym krokiem w kierunku zadbania o siebie.

Opisane przez Panią objawy, takie jak utrata energii, zobojętnienie, brak apetytu, wycofanie z dotychczasowych aktywności i poczucie rezygnacji, wymagają uwagi specjalisty, szczególnie w kontekście wcześniejszych epizodów depresyjnych. Dodatkowo zaburzenia funkcjonowania tarczycy mogą istotnie wpływać na nastrój, poziom energii i ogólne samopoczucie. Dlatego zachęcałbym do równoległego zadbania o zdrowie somatyczne oraz konsultacji psychiatrycznej, najlepiej bez odkładania jej na później.

Z perspektywy psychologicznej ważne jest również, aby nie stawiać sobie teraz za cel natychmiastowego powrotu do dawnej sprawności. Być może na ten moment wystarczą naprawdę niewielkie kroki: zadbanie o podstawowe potrzeby, odpoczynek, krótka aktywność dostosowana do możliwości czy szczera rozmowa z kimś zaufanym. Nie musi Pani przechodzić przez ten okres samotnie.

Niepokoi mnie jednak poziom rezygnacji, który pojawia się w Pani wypowiedzi. Warto, aby mogła Pani otwarcie porozmawiać o tych uczuciach z psychologiem lub psychiatrą, również o tym, czy towarzyszą im myśli o odebraniu sobie życia. Jeśli takie myśli występują, szczególnie ważne jest uzyskanie pilnej pomocy i pozostanie w kontakcie z zaufaną osobą.

Proszę pamiętać, że obecny stan psychiczny nie musi oznaczać, że tak będzie wyglądało Pani dalsze życie. Skoro wcześniej udało się Pani odzyskać równowagę dzięki leczeniu i stopniowym zmianom, warto ponownie skorzystać z profesjonalnego wsparcia, nie oczekując od siebie, że tym razem poradzi sobie Pani wyłącznie własnymi siłami.

Nie musi Pani być silna każdego dnia. Ma Pani prawo do zmęczenia, wsparcia i otrzymania pomocy.

Nie musi Pani kolejny raz zaciskać zębów i próbować przetrwać wszystkiego samodzielnie. Przy wcześniejszych epizodach depresji i obecnym spadku sił, apetytu oraz zainteresowania codziennością warto jak najszybciej skontaktować się z psychiatrą, zanim objawy jeszcze bardziej się nasilą. Równocześnie proszę omówić z lekarzem wyniki badań i problemy z tarczycą, ponieważ stan fizyczny może dodatkowo wpływać na samopoczucie. Nie zakładałabym, że musi Pani wybrać między leczeniem ciała a dbaniem o psychikę. Na teraz proszę też powiedzieć komuś bliskiemu, jak naprawdę się Pani czuje, zamiast nadal udawać, że wszystko jest w porządku. Nie musi Pani wracać od razu do sportu ani realizować wszystkich obowiązków. Najważniejsze jest teraz uzyskanie pomocy i stopniowe odzyskiwanie sił, a nie wymaganie od siebie kolejnej walki w pojedynkę. Jeśli pojawiają się myśli, że nie chce Pani żyć lub mogłaby zrobić sobie krzywdę, proszę nie zostawać z nimi samej i pilnie szukać pomocy.

~ Jagoda Jek, psycholożka