Odpowiedz jako specjalista
WsteczMaz zneca sie nade mna psychicznie - co zrobic, gdy nie daje juz rady?
Treść wrażliwamój mąż znęca się nade mną psychicznie już nie daje rady co mam zrobic
zalamana
Jagoda Jek
Dzień dobry. Bardzo mi przykro, że jest Pani w takiej sytuacji. Przemoc psychiczna również jest przemocą i nie musi Pani czekać, aż sytuacja stanie się jeszcze gorsza. Proszę powiedzieć o tym komuś zaufanemu i poszukać wsparcia w ośrodku dla osób doświadczających przemocy – można tam uzyskać pomoc psychologiczną, prawną i informacje dotyczące bezpiecznego wyjścia z sytuacji. Jeśli mąż Pani grozi, staje się agresywny albo obawia się Pani o swoje bezpieczeństwo, proszę dzwonić pod 112. Proszę też nie obwiniać się za to, co się dzieje – odpowiedzialność za przemoc ponosi osoba, która ją stosuje. Najważniejsze jest teraz Pani bezpieczeństwo i znalezienie kogoś, kto pomoże Pani przejść przez tę sytuację krok po kroku.
~ Jagoda Jek, psycholożka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Ruzik
Dzień dobry! Przede wszystkim dobrze, że zdecydowała się Pani poszukać pomocy. Wiele osób mówi, że te pierwsze kroki są bardzo trudne, ale wygląda na to, że jest Pani zdeterminowana, żeby zacząć coś z tym robić. Życzę dużo sił i wytrwałości! A w obecnej sytuacji wydaje mi się, że najlepiej byłoby zgłosić się do najbliższego Ośrodka Interwencji Kryzysowej, gdzie może Pani uzyskać wsparcie psychologiczne i pomoc prawną. Pozdrawiam serdecznie.
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Dziękujemy za kontakt z nami oraz za zaufanie. Zachęcam Panią przede wszystkim (nawet anonimowo) do rozmowy z konsultantami (psychologowie/terapeuci) z Ogólnopolskim Pogotowiem dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia" - bezpłatnie pod nr 800 120 002 - można tam uzyskać wsparcie oraz wskazówki co robić w danej sytuacji aby było bezpiecznie, gdy doświadczamy przemocy w różnych formach, w tym oczywiście przemocy psychicznej. Chciałam od razu tez Pani napisać, że czasem trudno zrobić ten pierwszy krok żeby porozmawiać...ale Pani w tym momencie już to robi, napisała Pani do nas - to bardzo ważne, że widzi Pani i nie chce Pani juz tak dłużej funkcjonować. Też od razu chcę napisać, że przemoc w polskim prawie jest przestępstwem- nikt nie ma Prawa Panią krzywdzić....ani mąż ani nikt inny....
Mam też pytanie, gdyby potrzebowała Pani napisać jeszcze do nas tutaj na forum: Czego by Pani najbardziej potrzebowała dla siebie w tej sytuacji? Proszę nie zostawać z tym w samotności.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
To, co Pani opisuje, to przemoc psychiczna, z którą nie musi Pani zostawać sama ani dłużej cierpieć. Nie jest Pani winna tej sytuacji, a Pani bezpieczeństwo i zdrowie są najważniejsze. Proszę, skontaktować się z Ogólnopolskim Pogotowiem dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” pod numerem 22 668 70 00. Może Pani też w każdej chwili zadzwonić pod numer alarmowy 112, jeśli poczuje Pani bezpośrednie zagrożenie.
Wszystkiego dobrego
Bożena Nagórska
Urszula Markowska
Dzień dobry,
dobrze, że napisała Pani o tym, co się dzieje. Jeśli doświadcza Pani ze strony męża zachowań, które Panią poniżają, zastraszają, kontrolują czy też sprawiają, że żyje Pani w ciągłym napięciu, ważne by potraktować to poważnie. Rozumiem też, że czuje Pani, że już dłużej nie da rady - w takiej sytuacji najważniejsze jest zadbanie o Pani bezpieczeństwo i o to, by nie została Pani z tym sama.
Dobrze byłoby powiedzieć o tym, co się dzieje komuś zaufanemu i poszukać wsparcia u psychologa, w ośrodku interwencji kryzysowej lub w miejscu pomagającym osobom doświadczającym przemocy. W takich miejscach można znaleźć również konsultacje bezpłatne lub niskopłatne, a także pomoc prawną. Najtrudniejsze może być zrobienie pierwszego kroku i powiedzenie o tym komuś. Osoby pracujące w tych ośrodkach specjalizują się w pomocy osobom doświadczającym kryzysu i przemocy i będą wiedziały, jaką pomoc Pani zaoferować i mogą pomóc Pani zastanowić się jakie kroki dalej podjąć.
Jeśli kiedykolwiek poczuje Pani zagrożenie dla swojego zdrowia lub życia, proszę dzwonić pod numer alarmowy 112.
Angelina Daszczyk
Witam, jeśli jest znęcanie psychiczne to po pierwsze, jeśli jest taka możliwość nagrywania tych momentów, kiedy to się dzieje, aby pani zdobyła dowody na zachowanie męża.
Pozdrawiam serdecznie Angelina Daszczyk psycholog
Klaudia Dynur
Dzień dobry,
Pamiętaj, że przemoc psychiczna to także przemoc. W takiej sytuacji możesz zgłosić się do najbliższego Ośrodka Interwencji Kryzysowej, w którym otrzymasz wszechstronną pomoc - prawną, psychologiczną itp. Samodzielnie możesz wszcząć procedurę Niebieskiej Karty, która przede wszystkim ma ochronić Cię przed dalszym doświadczaniem przemocy.
Pozdrawiam
Klaudia Dynur
Psycholog
Aleksandra Pompała-Świerczyńska
Jeśli występuje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia proszę niezwłocznie dzwonić na 112. Proszę też znaleźć miejsce, gdzie jest Pani bezpieczna i sięgnąć po pomoc.
Podaje również numer na niebieska linie: 800 12 00 02 tak pomogą z cała procedurą. Jeśli ma Pani możliwość udania sie do jakiejś bliskiej osoby i opuszczenie miejsca zamieszkania proszę to też zrobić. Najważniejsze jest Pani życie i zdrowie!
Kamil Wyrwich
Cześć. Bardzo mi przykro z powodu cierpienia, które odczuwasz... Jeśli czujesz się zagrożona bądź w niebezpieczeństwie, zgłoś się na najbliższy posterunek policji lub zadzwoń pod numer 112. Gdyby łatwiej byłoby Ci z kimś porozmawiać o tym bez ujawniania swojego wizerunku, do Twojej dyspozycji jest także Niebieska Linia - 800 12 00 02, która działa całodobowo.
Maria Szlachetka
To, czego Pani doświadcza zasługuje na poważne potraktowanie. Przemoc psychiczna może prowadzić do silnego poczucia bezradności, obniżenia poczucia własnej wartości i stopniowego tracenia zaufania do własnej oceny sytuacji.
Nie musi Pani samodzielnie decydować co dalej - warto porozmawiać z psychologiem - można wtedy spokojnie przyjrzeć się sytuacji i wspólnie ustalić możliwy, a przede wszystkim bezpieczny dla Pani plan działania.
Nie musi Pani podejmować wszystkich decyzji od razu - istotnym jest jednak, by uzyskała Pani wsparcie. Sięgnięcie po pomoc może być ważnym krokiem w procesie odzyskiwania poczucia wpływu na własne życie. Przesyłam Pani dużo siły!
Marta Górecka
Dzień dobry, bardzo dobrze, że szuka Pani pomocy to pierwszy, ważny krok w kierunku, żeby było lepiej. Proszę umówić się na spotkanie do psychologa, żeby opowiedzieć mu o całej sytuacji. Jeżeli ma Pani wokół siebie bliską osobę, której Pani ufa, to proszę też jej opowiedzieć, co Pani czuje. Najważniejsze, żeby nie została Pani z tym sama. Przemoc psychiczna jest bardzo trudna i dotkliwa, dlatego nie można być w takiej sytuacji samemu. Życzę Pani wszystkiego dobrego. Pozdrawiam, Marta Górecka
Katarzyna Brożyna
Droga Pani,
to, że napisała Pani tutaj, oznacza, że podjęła Pani minimalny krok w stronę ratowania siebie. To dużo, zwarzywszy na to, że przemoc psychiczna odbiera często siły do działania, a nawet sprawia, że kwestionujemy własne postrzeganie sytuacji.
Oprócz tego, co napisali przedmówcy - zanim rozpocznie Pani drogę oficjalną lub jednocześnie z nią, proszę zbierać materiał dowodowy:
- smsy, maile, nagrane rozmowy twarzą w twarz i telefoniczne, zdjęcia i nagrania filmowe
- pamiętnik z datami opisami zdarzeń
- diagnozy lekarskie (nawet lekarza POZ) lub psychologiczne dotyczące Pani stanu psychicznego. W tym zakresie warto dokumentować koszty.
Przed wkroczeniem na drogę prawną warto zadbać z wyprzedzeniem o takie podstawowe kwestie jak:
- schronienie (gdzie mogę chwilowo się zatrzymać?)
- dokumenty - należy je zabezpieczyć - dowód osobisty, paszport, zastrzeżony pesel
- finanse - gotówka lub tajne konto (przemoc finansowa to jeden ze sposobów kontroli ofiary)
Proszę się nie poddawać - z tej sytuacji, jakkolwiek trudna by nie była - jest wyjście.
Trzymam mocno za Panią kciuki!
Katarzyna Brożyna
Psycholog
Sylwia Skibińska
Dzień dobry.
Przemoc psychiczna jest przemocą i nie powinna Pani zostawać z tym sama. Proszę powiedzieć o sytuacji komuś zaufanemu i skontaktować się z psychologiem lub ośrodkiem interwencji kryzysowej. Jeśli czuje się Pani zagrożona albo przemoc się nasila, najważniejsze jest zadbanie o bezpieczeństwo i wezwanie pomocy pod numerem 112.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Zobacz podobne
Jak zachować równowagę w relacji i unikać nadmiernego poświęcania się?
Jak w relacji nie stawiać osoby ponad siebie i nie poświęcać się całkowicie na ślepo?
Jak poradzić sobie z porównywaniem się do innych i budowaniem nowych relacji?
Dzień dobry, mam na imię Julia, mam 23 lata i jestem na IV roku studiów w trybie niestacjonarnym. Dotychczas pracowałam i mieszkam w domu rodzinnym, a na studia dojeżdżam. Od dłuższego czasu nie potrafię poradzić sobie z ciągłym porównywaniem się do mojej byłej przyjaciółki. Pochodzimy z tej samej miejscowości, jednak pod koniec liceum nasza przyjaźń się zakończyła. Ona wyprowadziła się do miasta na studia, natomiast ja zostałam. Jej życie bardzo się zmieniło ma grupę przyjaciół, z którymi podróżuje, studiuje na dobrej uczelni, pracuje, mieszka samodzielnie, realizuje swoje pasje sportowe i poznaje wielu ludzi z podobnego środowiska. Kiedy obserwuję, jak wygląda jej życie, mam wrażenie, że coś mnie omija i że moje życie nigdy nie będzie wyglądało w podobny sposób. Dwa lata temu widziałam, że była na wymianie studenckiej, o której sama od zawsze marzyłam. W tym roku udało mi się w końcu wyjechać na Erasmusa — jestem z tego bardzo szczęśliwa i dumna. Często słyszałam od znajomych, że mi zazdroszczą, co niekiedy mnie dziwi ponieważ, dla mnie nie było to coś niesamowitego, może dlatego, że cały czas porównuję je z jej życiem, pełne ambicji, nowych doświadczeń, podróży, nowych znajomych, wygranych sportowych. Cieszę się, że miałam możliwości mieszkać samodzielnie za granicą, a nowym mieście, nigdy tego nie zapomnę. Jednak po powrocie jest mi bardzo trudno odnaleźć się na nowo. Muszę ponownie znaleźć pracę, prawdopodobnie w większym mieście, co wiąże się z dojazdami — dotychczas pracowałam głównie w mniejszych miejscowościach. Mam niewielu znajomych i nie ze wszystkimi mogę realizować swoje zainteresowania, takie jak podróże czy aktywność fizyczna. Próbowałam szukać towarzystwa poprzez grupy na Facebooku, przez ostatni rok często wychodziłam sama na różne wydarzenie, gdzie poznawałam ludzi, jednak czasem to dla mnie trudne znaleźć osoby w podobnym wieku i o zbliżonych zainteresowaniach. Zastanawiam się, jak mojej byłej przyjaciółce udało się zbudować tak szerokie grono zn
Czy powinnam kurczowo trzymać się przyjaźni, która jednak sprawia mi trochę przykrości? Czy ok jest odejść? Boję się samotności.
Mam przyjaciółkę, a nie czuję tej przyjaźni. Ma zachowania, które uważam, że nie powinna mieć przyjaciółka i czasem jest mi przykro. Nie odpisuje mi na wiadomości, nie mówi mi o większości rzeczy. Nie spotykamy się zbyt często. Ale czy to jest powód tego, że nie widzę w niej przyjaciółki? Jak z nią o tym rozmawiałam to mówiła, że do wszystkich tak robi, ale się zmieni. I rzeczywiście na początku przestała tak robić, ale później wróciła do tego. Ale ja ją naprawdę lubię. Boję się też, że przez to co do niej mówię i jak się zachowuję, to się ode mnie odwróci. Wcześniej miałam dobrego kolegę, który też irytował mnie niektórymi swoimi zachowaniami. To jest tym bardziej dziwniejsze, że zanim ich poznałam to nie miałam w ogóle przyjaciół, byłam samotna i posiadanie przyjaciół było moim marzeniem. Więc powinnam doceniać to, że ją mam, cieszyć się z tego, że jest niezależnie od tego jaka by była. Może miałam zbyt duże wyobrażenia? Dodam, że jesteśmy dorosłe.
Wychodzi na to, że jestem osobą współuzależnioną od toksyka.
Wychodzi na to, że jestem osobą współuzależnioną od toksyka, mimo iż nie jesteśmy razem. Sto razy przekroczył granicę, dawałam szansę i boję się, że mogę to zrobić kiedyś jeszcze raz. Choć wiem, że nie powinnam. To jakaś nigdy niekończąca się historia, wieczne traumy. Mam dość, ale przecież tyle razy miałam już dość, tyle razy był definitywny koniec. I znów powtarzam błędy... Jak sobie pomóc? Czy psychoterapia jest w stanie coś zaradzić? Nie mam czasu, nie mam sił od nowa wałkować problemu samemu psychologowi, a bardziej może możliwości zostawiania małego dziecka (łącznie mam 3 dzieci). Sam psycholog, wysłuchiwanie problemów to za mało :( Jakie są szanse, że psychoterapia odmieni mnie? Jakich narzędzi można się spodziewać na psychoterapii, mam na myśli ćwiczenia czy coś, czym to się różni od wizyt u psychologa?
Jak zareagować na internetowy romans żony po 6 latach małżeństwa?
Dzień dobry, mam pytanie o relacje, jesteśmy z żoną od 6lat razem, mamy dwójkę dzieci, wydawało mi się że wszystko jest w porządku, ale okazało się że prawie od 10lat romansuje i uprawia sex przez internet z obcymi facetami, nigdy to nie był kontakt fizyczny tylko relacje przez internet, dowiedziałem się o tym niedawno, przez ostatni rok miała ponad 130 takich "partnerów" i nie wiem za bardzo co robić dalej.
