Silne poczucie winy po odrzuceniu w relacji z dziewczyną - jak przestać analizować i czy da się to naprawić?

Cześć. Trudno przewidzieć, czy ta relacja jeszcze się rozwinie, natomiast na ten moment najważniejsze wydaje się uszanowanie postawionej przez nią granicy i pozostawienie przestrzeni również na jej inicjatywę.

Zwróciłabym natomiast uwagę na to, jak dużo kosztuje Cię próba znalezienia odpowiedzi na pytanie, co dokładnie zrobiłeś źle. Wielogodzinne analizowanie może dawać poczucie, że jeśli zrozumiesz sytuację wystarczająco dokładnie, uda się ją naprawić albo odzyskać kontrolę. Tymczasem w relacjach nie mamy pełnego wpływu na reakcje i decyzje drugiej osoby.

Warto więc pracować nie tylko nad poczuciem winy, ale też nad tolerowaniem niepewności i zaakceptowaniem, że nie każdą sytuację da się jednoznacznie wyjaśnić.

Witaj. Odniosę się od końca, by poradzić sobie z poczuciem winy i ciągłym analizowaniem, nie wystarczą usilne próby nie robienia tego. To są kwestie, które zwykle omawia się na terapiach, ponieważ takie mechanizmy czemuś służą. Nasze mechanizmy nas bronią, ochraniają, a że są w tym solidne i skuteczne, trudno jest je od razu rozbroić. Zwyczajnie wymaga to czasu. Ich obecność pierwotnie nie ma nam szkodzić, ale po czasie mogą stać się kłopotliwe, męczące i powodować cierpienie. 

Natomiast odnosząc się do Pana obawy, że zaprzepaszczono relację przez wyznanie uczuć. Sam Pan zauważa, że kontakt powrócił, jest on względnie normalny choć bez wcześniejszej bliskości. Ma Pan odczucie, że pod wpływem wyznania (w przeżyciu Pana sympatii, ma Pan wyobrażenie, że może nawet pewnej presji), dziewczyna wycofała się. Ona również ma pewne mechanizmy chroniące ją, każdy z nas je ma. Jeśli poczuła lęk, że sprawy posuwają się do przodu zbyt szybko, mogła wycofać się do bezpiecznego dystansu by ukoić emocje. Te emocje tam są, jakie - tego jeszcze nie wiemy-, ale dowie się Pan w październiku. Każda relacja podąża własnym tempem, tutaj na chwilkę się ona zatrzymała, ale wciąż istnieje, nie oznacza jej końca. Opisuje Pan również powody, dla których przybrała ona właśnie takie tempo, czyli prawdopodobny lęk dziewczyny. 

Ze względu na to, że do października jeszcze chwilka, ma Pan niechcianą okazję do przyjrzenia się własnym emocjom. W końcu one są tu zasadnicze, to one skłaniają do pewnych działań. Jeśli już zachodzi ciągła analiza, warto nią pokierować, zadać sobie odpowiednie pytania, zrobić miejsce na emocje, które przyniosą odpowiedzi. Relacja to dwoje ludzi, perspektywa wspomnianej dziewczyny jest ważna, ale nie ważniejsza od Pańskiej. 

Trzymam kciuki, że w całej sytuacji znajdzie Pan takie miejsce, w którym będzie się Pan czuł bezpiecznie i niezależnie od wyniku sytuacji, zatroszczy się Pan o siebie. 

Pozdrawiam

Magoń Wiktoria

Dzień dobry,

Gdy zależy nam na kimś, często towarzyszy nam lęk związany z możliwością utraty tej osoby, intensywne myśli o niej czy rozpamiętywanie sytuacji.

W takich momentach zauważenie swoich emocji i myśli, bez usiłowania ‘zatrzymania ich’ czy ‘walczenia z nimi’ paradoksalnie prowadzi do zmniejszenia ich nasilenia. Gdy np. ‘natrętna myśl’, czy poczucie winy pojawi się w trakcie wykonywania jakiejś czynności może Pan zatrzymać się na chwilę, nazwać to co się wydarza i znów przekierować uwagę na to czym się Pan zajmuje. Także np. pisanie o tym co czujemy również pomaga uporządkować myśli oraz pozwala na ‘złapanie dystansu’, tym samym zmniejszając poziom napięcia.

Jeśli natomiast poczucie winy i analizowanie są dla Pana źródłem dużego cierpienia i znacząco dezorganizują Pana życie, rozmowa z psychologiem lub psychoterapeutą mogłaby być pomocna w tej sytuacji.

Odpowiadając na Pana pytanie o relację z tą osobą: może Pan zwyczajnie być wobec niej życzliwym i naturalnym, szanować ustalone wcześniej granice i zobaczyć jak wasza znajomość się rozwinie.

Pozdrawiam,

Anna Makowska-Vines

Z tego, co opisujesz, nie wygląda to na sytuacje, za którą należy się miesiącami karać. Być może zareagowałeś pod wpływem silnych emocji i to dla niej było trudne, ale to nie oznacza, że "zniszczyłeś wszystko jednym błędem".

Ważniejszą kwestią wydaje się jednak Twoje poczucie winy. Sam fakt, że wciąż analizujesz to wydarzenie nie doprowadzi do rozwiązania. Jeśli wracasz do tego przez wiele godzin i utrudnia Ci to normalne funkcjonowanie, warto popracować nad przerwaniem tego "przeżuwania". Pomocne może być świadome wracanie do tego, czym zajmujesz się tu i teraz. :)

Trzymam za Ciebie kciuki,
Kamil

Dzień dobry. Z tego co Pan opisuje, ona postawiła granicę dotyczącą prywatnego kontaktu i warto ją teraz uszanować. To, że zachowuje się normalnie na wspólnej grupie, nie musi oznaczać gotowości do powrotu do bliższej relacji. Kiedy ponownie spotkacie się na uczelni, proszę pozwolić, żeby kontakt rozwijał się naturalnie, bez nacisku i kolejnych prób wyjaśniania sytuacji.

Mam też wrażenie, że większym problemem stało się obecnie Pana poczucie winy i ciągłe analizowanie tego, co można było zrobić inaczej. Jedna sytuacja nie musi oznaczać, że „zniszczył Pan” całą relację. Jeśli od miesiąca wraca Pan do tego godzinami i utrudnia to codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć konsultację psychologiczną i popracować właśnie nad lękiem, poczuciem winy oraz nadmiernym analizowaniem.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Dzień dobry. Z tego, co Pan opisuje widzę tutaj dwie kwestie: samą relację z tą dziewczyną oraz to, co dzieje się obecnie w Pana myślach. Jeśli chodzi o pierwszą kwestię, trudno jednoznacznie powiedzieć, czy tę relację można „odratować”, ponieważ zależy to również od jej uczuć, potrzeb i decyzji. Natomiast z Pana opisu nie wynika, żeby doszło do sytuacji, która definitywnie przekreśla możliwość normalnego funkcjonowania w jednej grupie czy na uczelni. Ona postawiła granicę, a Pan - z tego, co Pan pisze – tę granicę przyjął. Istotne jest również to, że później sama odezwała się na wspólnej grupie i obecnie kontakt przebiega normalnie. To są informacje, które warto brać pod uwagę, zamiast zakładać, że wydarzenie automatycznie oznacza całkowite zniszczenie relacji. Jednocześnie uważałabym na interpretowanie jej zachowania w którąkolwiek stronę. Nie wiemy, czy jej odmowa wynikała z tempa sytuacji, lęku przed związkiem, braku gotowości czy po prostu z tego, że nie chciała rozwijać tej relacji. Możemy natomiast przyjąć, że zakomunikowała swoją granicę i na ten moment warto ją uszanować. Bardziej niepokoi mnie to, że od ponad miesiąca poświęca Pan wiele godzin na analizowanie tego wydarzenia i próby ustalenia, co zrobił Pan źle. Poczucie winy po sytuacji, której żałujemy, jest naturalne, ale wielokrotne wracanie do niej może przerodzić się w ruminowanie. Wtedy analiza przestaje prowadzić do rozwiązania, a zaczyna podtrzymywać napięcie i poczucie winy. Proszę też uważać na myśl „jednym błędem zniszczyłem tę relację”. To bardzo kategoryczne stwierdzenie. Relacja zależała od dwóch osób i nie ma Pan pełnej kontroli nad tym, jak druga osoba ją odbiera czy jaką decyzję podejmuje. Jeżeli jednak ruminacje zajmują Panu całe godziny i zaczynają wyraźnie utrudniać naukę, pracę czy codzienne funkcjonowanie, warto omówić to szerzej z psychologiem lub psychoterapeutą. 

Pozdrawiam 

Emilia Herner

Dzień dobry, 

z tego, co Pan opisuje, nie wynika, żeby zrobił Pan coś "strasznego" albo rażąco niewłaściwego. Był Pan zaangażowany w relację, wyszedł Pan z inicjatywą przyjazdu, odsłonił się Pan emocjonalnie, a to samo w sobie wymagało odwagi. Druga osoba postawiła granicę i to warto uszanować, ale nie oznacza to automatycznie, że "jednym błędem zniszczył Pan relację". Niewiele wiadomo o tej osobie - mogła nie chcieć rozwijać tej relacji w kierunku związku, ale jednocześnie jej decyzja mogła wynikać z bardzo wielu czynników - historii życia lub związków, aktualnej sytuacji życiowej lub innych powodów, o których Pan po prostu nie wie. 

Moją uwagę zwróciło to, jak silne poczucie winy pojawiło się u Pana później i jak dużo czasu zajmuje analizowanie tej sytuacji. Być może próbuje Pan w ten sposób znaleźć moment, kiedy "wszystko poszło źle", by odzyskać poczucie kontroli nad sytuacją, która nie była zależna tylko od Pana. 

By rozdzielić odpowiedzialność od winy, można zastanowić się, czy dzisiaj zrobiłby Pan coś inaczej, ale jednocześnie uznać, że szczere powiedzenie o swoich uczuciach nie jest czymś, za co należy się karać i że cała odpowiedzialność za dynamikę relacji nie spoczywa tylko na Panu. 

Zastanawiam się również, czy ma Pan poczucie, że sytuacja jest domknięta? Jeśli wraca Pan do niej wciąż na nowo i próbuje znaleźć odpowiedź na pytanie, co można było zrobić inaczej, być może warto się przyjrzeć temu, czego jeszcze Pan w tej sytuacji potrzebuje. Jeśli trudno byłoby Panu znaleźć sposób na domknięcie tej sytuacji dla samego siebie lub jeśli analizowanie zajmuje Panu zbyt dużo czasu i utrudnia codzienne funkcjonowanie, pomocna może być rozmowa z psychologiem lub psychoterapeutą.

Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego, 

Ula Markowska 

Myślę, że nie ma tu czegoś, co musisz za wszelką cenę „odratowywać”. Ona postawiła granicę, ale jednocześnie nie zerwała z Tobą całkowicie kontaktu – więc na ten moment najlepiej ją uszanować i zobaczyć, jak będziecie funkcjonować po powrocie na uczelnię. Nie próbowałabym teraz wracać do wyjaśniania uczuć ani szukać ukrytego znaczenia w jej zachowaniu. Jeśli będzie chciała odbudować bliższy kontakt, będzie miała na to przestrzeń. Dużo bardziej niepokoi mnie Twoje poczucie winy i wielogodzinne analizowanie. Jedna niezręczna sytuacja nie oznacza, że „zniszczyłeś” coś wyjątkowego. Możliwe, że po prostu emocje i lęk sprawiły, że poszło to szybciej, niż ona była gotowa. Zamiast kolejny raz odtwarzać tę sytuację w głowie, spróbuj zadać sobie pytanie: czego nauczyłem się na przyszłość? I na tym zakończyć analizę. Jeśli jednak myśli zajmują Ci całe godziny i utrudniają normalne funkcjonowanie, warto porozmawiać z psychologiem – szczególnie nad zamartwianiem się i potrzebą ciągłego szukania pewności.

~ Jagoda Jek, psycholożka